Enver BAĞDATLI

   Eve gelen misafire yapılan hizmetin, en içteni ve en samimi olanını Enver BAĞDATLI 'da bulabilirsiniz. Zaten misafir için alınmış malzemelerin dışında, o gün olanı da paylaşmak için adeta kuş misali çırpınan bir varlık. Elinde olması, olmaması bir yana, hizmeti anlatmak mümkün değil. Yaradılıştan gelen bir duygu olduğu belli. Bu yapı etrafındakilere de yayılmış olmalı. Kendi olmasa da aynı ilgi ve hürmeti görmeme şansınız yok. 2 yaşındaki bir çocuk ile 60 yaşındaki bir insan olmanız yada zengin veya fakir olmanızın en ufak bir önemi yok. Böyle bir insanın hayvan sevdalısı olmamasını bekleyemezsiniz. İnsan olmanın en güzel yanlarını bulabileceğiniz bir kişi. Hatta Aile demek daha doğru olacak. 

   Enver Amcanın evi benim çocukluğumun hatırlanır döneminde girdiğim ilk ev diyebilirim. Büyük Çocuğunun arkadaşı olduğum için beni de çok sevdiğini bilirim. Ancak öyle herkes gibi dış görünüşünden belli etmez. Hareketleri, tavırları ve samimiyeti belli eder. Enver amca çok uzun boylu olmasa da çok kısada biri değil. Güçlü  kolları ve elleri var. Ellerinin içindeki yıpranmış parmakları, eli ile becerikli işler yaptığının göstergesi. Genç yaşından beri Elektrikçilik yaptığı için, çekiç pense gibi aletlere eli aşina. Aslında sağ elini de çok iyi kullanmasına rağmen, solak olduğunu hatırlıyorum. Üzerine sıcak olsa bile içi yünlü, dışı muhtemelen deriye çalan  kolsuz yelek almadan dışarı çıkmaz. Toprakla çok barışık yaşar. Çevresini çiçeklerle güzelleştirir. Bahçesinde meyve eksik olmazdı. Limon, portakal, mandalina, armut, elma, muşmulla, Hurma gibi meyveler çocukların gizli gizli yedikleri inanılmaz bir güzellikte küçük bir bahçe vardı. Bir bölümünde çay diğer bölümünde sebzeler vardı. Mahalle Çocukların oyun merkezi, Enver amcanın evinin avlusu idi. Her çocuk korkusuzca oralarda gezerdi, Kızdıklarını hatırlamam, ama kızsalar bile pek gerçekçi kızmadıklarını anlamaları çok uzun sürmezdi. Sevgilerini de paylaştıkları, çevresindeki insanların bile toplanıp rahat ettikleri tatil merkezi gibi bir hal almasından belli oluyordu. 

   Bu insanı böyle yapan bir önceki nesil olamazdı. Anlatılanlardan anladığım kadarı Enver amcanın çocukluğu çok kolay geçmemiş. Ciddi yokluk içinde babanın verdiği otoriter bir baskı ile büyümüş. Gözlemlediğim kadarı ile  gençlik yılları da stresli ve çalışma ile geçmiş. Alt tabakanın verdiği yıpranmayı yaşamış. Kendi döneminde hemen hemen tüm gençlik aynı yokluk içinde yaşamış. Aynı zorluklar içinde bir yaşam ile büyümüşler. Baskıcı bir baba, ve ağır şartların verdiği ruh hali içinde büyümüşler. Aslında o zorlukların da arkadaşlığın ve doğanın bereketi içinde bir şekilde üstesinden gelmişler. 

    Enver amcanın yüzünde derin çizgiler oluşmuştu. alnında ve gözlerinin üzerindeki çizgiler, diğer insanlara göre daha çoktu. Dudaklarında bile bu izler kendini belli ediyordu. Bunun sebebi muhtemelen vücudunda yağ olmaması. Siyah saçlı yuvarlak bir baş ve başına göre büyük kulaklar. Burun, yörenin burun yapısına göre küçük sayılacak düzgün bir yapıda, yuvarlak bir çene ve küçük dudaklar ile daha çok doğulularda bulunan esmer tene sahipti. Aslında ben gençliğinde ki yüzünü Litvanyalı Tatar kökenli Amerikan Oyuncu Charles BRANSON  a ikiz gibi benzetirdim.  Sıla Hasreti ile okul okurken genelde en çok vakit geçirdiğim insanları televizyonda ve sinemada gördüğüm insanlarla karşılaştırmak gibi bir  huy edinmiştim. Büyük Abisini  Tiyatro oyuncusu Nick NOLTE ye benzetirdim. Bazende Yeşilçamın yüzü tanınan ancak ismi bilinmeyen Süheyl EĞRİBOZ 'a benzetirdim. Kardeşlerini de Kudret KARAGÖZ ile ismini hatırlayamadığım güreş şampiyonu bir figürana benzetirdim. 

      Enver Amca hoş sohbeti, Şakaları ile zevkle dinlenecek bir insandı. Öyle yaşanmış öyküler anlatırdı ki dinlemek film seyretmek gibi gelirdi. Komik olayları anlatırken hareketleri mimikleri, konuşma şekilleri, genelde de komik kişinin karakteri ile aynı olurdu. Tek fark sesin kalınlığı olurdu. Enver Amcanın sesi uzun bir borunun içinden gelen ses gibi kalın ve keskindi. Laz şivesi çok belli olmasa da şaka yaparken şivenin hakkını verirdi.
         Evine oturmaya gelsen bile önce aç olup olmadığını ısrarla sorar. Hele de çocuksanız, çayın önüne gelen nevaleler'i yiyene kadar sürekli tekrar ederdi. Çocukken benim en kötü huyum, ne kadar aç olursam olayım, başkasının evinde asla yemek yemezdim. Anneannem Yengem gibi en yakın akrabalarım dahil. Enver amca benim her huyumu bilirdi. O yüzden zorla da olsa yedirirdi. Bilirdi ki Levent tok olsa da, yemek yerdi. Yemeği seven biri olduğumu, ama et yemediğimi herkesten iyi bilirdi. Çayın yanında hangi çerezleri yediğimi bilirdi. Her gittiğimde muhakkak birkaç tanesi önüme koyardı. Pazarda bile bu Levent'in sevdiği diye almadan edemezdi.

     Enver Amca ve kardeşleri  Birbirleri ile barışık ender ailelerden biriydi. Gerçekten hemen her gün ve gece birbirlerini görmeden edemeyen bir kardeşler çetesi vardı. Bir tek okey oynarken birbirlerine kızardılar. Çoğunlukla birbirlerinin zaaflarını yakalar ve kızdırmak için ellerinden geleni yaparlardı. Diğerleri bir olur ,  ya Enver Amcayı, yada en büyükleri Tosun Amcayı kızdırmayı çok severlerdi. Öyle fazla da sürmezdi kızgınlıkları. Mahallenin gıpta ettiği kardeş sevgileri vardı. Evlerinin önünde yazında kışında oturulacak yerler yaparlardı. Her gelene de çay ikram ederlerdi. Mahallenin Buluşma yeri gibiydi. Sıcak insanların samimi evleri de böyle olurdu. Mahallede, hatta Hopa da onlara kötü insanlardır diyecek bir kişi bulamazdınız.

   Ama her ne kadar yakın olsam da misafirler gidip evin kapısı kapandıktan sonra ne yaşadıklarını bilemem. Çok insandan farklı olduğunu düşünmüyorum. Enver amca iyi adamdır. Ama bir de eşi var ki o na ayrı bir yazı ile anlatmam gerekecek.  Bence arasalar da bulamazlardı birbirlerini. Ama kader bu, yollarını denk getirmiş. İlk zamanlar sorunlar, eziyetler, yanlış uygulanan yaşam denemeleri olmuş. Enver amcanın yüzündeki çizgiler biraz değişik gelirdi bana. Üzülünce buruşan hatları sanki daha derin gelirdi bana. Bunu da gençliğinde çektiği acıların, yanlışların sonucunda ortaya çıkan üzüntünün kalıntıları olmalıydı. Herkes gibi oda bir fani. Dünyaya gelince ağlayarak geliyorsun. Gülerek de devam etmiyor. Dünyanın sadece güldüren nimetleri yok. Belli ki çok üzülen ancak pek de üzüldüğünü gösteren bir yapıda  değildi.